Chapitô

W Lizbonie, niemal w sercu Alfamy znajduje się miejsce z innego świata, a mianowicie ze świata cyrku.

Ver mapa maior

Chapitô określa się samo jako niedochodową organizację kulturalną, mającą na celu szerzenie sztuk cyrkowych. Jego główną działalnością jest prowadzenie profesjonalnej szkoły cyrkowej.

Chapitô zostało założone przez Teresę Ricou w latach 70-tych. Jest ona najsławniejszą kobietą-clownem w Portugali (a także ważną działaczką społeczną).

Szkoła zajmuje całą kamienicę i należący do niej teren. Za budynkiem znajduje się scena, taras widokowy oraz bar i restauracja (Bartô i Restô). Można tam zajrzeć na piwo i zapiekankę i przy okazji obejrzeć tańczących na ścianie kamienicy studentów. (Widać ich także po napoju bezalkoholowym.)

  

Plan imprez organizowanych przez Chapitô można znaleźć tutaj: http://chapito.org/.

Wino Porto wcale nie jest z Porto!

Wino Porto, znane, lubiane i także produkowane na całym świecie ma swoje tajemnice. Najlepsze gatunki tego wina pochodzą oczywiście z Portugalii. Pomimo, że proces produkcji na całym świecie jest zbliżony, to co ma największe znaczenie dla smaku wina to winogrona dojrzewające w mikroklimacie doliny rzeki Douro na łupkowo-granitowych glebach oraz dębowe drewno beczek, w których ono dojrzewa.

 

Wbrew powszechnemu mitowi wino Porto z miastem Porto nie ma tak wiele wspólnego jakby się wydawało. Winogrona używane do produkcji tego trunku uprawia się w środkowo-północnej części Portugalii, a więc od ok. 100 do ok. 250 km od Porto. Do produkcji wina używa się tylko szczepów zaakceptowanych przez Instituto do Vinho do Porto (podlegający Ministerstwu Rolnictwa). Także początkowa fermentacja wina odbywa się w głębi kraju. Dopiero sfermentowane przewozi się w beczkach do Vila Nova de Gaia.

Kiedyś do transportu beczek służyły specjalne łodzie - barcos rabelos - które spływały do Porto (Gaia leży po drugiej stronie rzeki). Tam w kamiennych magazynach wino wzmacniane jest aguardente i pozostawione do dojrzewania.

Porto może być produkowane z jasnych i ciemnych odmian winogron. Porto białe może być wytrawne, półsłodkie i słodkie - tzw. lágrima czyli łza. (Nalewamy niewielką ilość wina i delikatnie mieszamy kieliszkiem. Część trunku zostaje na ściance i powoli spływa ku dołowi tworząc „łzy”. Po ich wielkości można poznać jak bardzo słodki jest trunek). Białe Porto dojrzewa w butelkach – im dłużej tym ma ciemniejszy kolor.

Z ciemnych odmian winogrona powstaje Porto Ruby i Tawny. W obu przypadkach Porto zaczyna dojrzewać w beczkach (które mogą mieć pojemność nawet do 60 000 litrów). Po około dwóch latach część wina kupażuje się i zlewa do butelek gdzie dojrzewa dalej. Tak powstaje odmiana Ruby. Ma ono ciemno - czerwony kolor, ponieważ nie zostało mocno utlenione (w beczkach wino podlega minimalnemu utlenieniu). Także drewno beczek z czasem odbarwia trunek.

Tawny dojrzewa w beczkach (od 7 do nawet 40 lat). Z czasem zmienia kolor na słomkowy. Najczęściej jest to wino słodkie lub półwytrawne o korzenno - orzechowym smaku. Tawny uważany jest za odmianę bardziej szlachetną.

Jeśli Porto Ruby ma etykietę Vintage oznacza to, że pochodzi z doskonałego rocznika. (Jakość musi spełniać rygorystyczne normy i jest kontrolowana przez Instituto do Vinho do Porto.) Wino to nie jest kupażowane. Takie wino przeznaczone jest do długiego dojrzewania w butelkach – im dłużej tym staje się słabsze i bardziej wytrawne. W przypadku Tawny wino z najlepszych roczników zawsze dojrzewa w beczkach. Odmiana ta nazywa się Colheita.

Znana jest także odmiana Ruby Vintage, które pozostało w beczkach dłużej niż planowano. Oznaczone jest LBV Late Bottled Vintage. (Istnieje także odmiana wytwarzana podobnie jednak, nie z rocznika vintage – LBNV Late Bottled Non Vintage.)

Porto może być serwowane jako wino deserowe lub apéritif.

Stolicą Porto jest oczywiście Vila Nova de Gaia gdzie dojrzewa niemal cała portugalska produkcja. Magazyny można zwiedzać. Wewnątrz możemy poznać historię i cały proces produkcji. Panuje tam przyjemny chłód i niesamowity zapach. Zwiedzanie nie mogłoby się oczywiści obejść bez degustacji …

Fado alternatywne.

Ostatnio w radiu często słychać Fado napisane i zaaranżowane przez młodych artystów. Jest miłą alternatywą dla tego do czego przyzwyczaiła mnie komercyjna muzyka, i jednocześnie całkiem przystępne dla niezbyt wymagającego odbiorcy.

Jedną z największych gwiazd tego nurtu jest Deolinda – czteroosobowy zespół którego duszą (i ciałem) jest wokalistka Ana Bacalhao ze skromnym akompaniamentem dwóch gitar i kontrabasu.

Panowie grający na owych instrumentach siedzą sobie wygodnie na krzesełkach podczas gdy Ana daje czadu (dosłownie) na scenie i ‘robi’ cały koncert. Tego nie da się opowiedzieć to trzeba zobaczyć….

Dodatkowym atutem są teksty, które nie są oderwane od rzeczywistości i nie smęcą o pięknych młodzieńcach, którzy dali dyla do Brazylii. Poniżej najnowszy hit i jego tłumaczenie.

Anda Desliga o cabo Que liga a vida A esse jogo Joga comigo Um jogo novo Com duas vidas Um contra o outro Já nao basta esta luta contra o tempo Este tempo que perdemos a tentar vencer alguém Ao fim ao cabo Que é dado como um ganho Vai-se a ver desperdiçámos Sem nada dar a ninguém Anda Faz uma pausa Encosta o carro Sai da corrida Larga essa guerra Que a tua meta Está deste lado da tua vida Muda de nível Sai do estado invisível Poe o modo compatível Com a minha condiçao Que a tua vida É real e repetível Dá-te mais que o impossível Se me deres a tua mao Sai de casa e vem comigo para a rua Vem, que essa vida que tens Por mais vidas que tu ganhes É a tua que mais perde se nao vens Anda Mostra o que vales Tu nesse jogo Vales tao pouco Troca de vício Por outro novo Que o desafio É corpo a corpo Escolhe a alma A estratégia que nao falha O lado forte da batalha Poe no máximo que der Dou-te a vantagem Tu com tudo E eu sem nada Que mesmo assim desarmada Vou-te ensinar a perder

Chodź, Odłącz kabel, który łączy cię z życiem I w tę grę Zagraj ze mną Grę nową, Z dwoma życiami Przeciwko sobie Nie wystarczy walka z czasem, który tracimy żeby z kimś wygrać Tak naprawdę To co jest nam dane wygrać Będzie zmarnowane Nie dając nic nikomu Chodź, Zrób sobie przerwę Zaparkuj samochód Przerwij wyścig Opuść tę wojnę Bo twoja meta Jest po drugiej stronie twojego życia Zmień poziom Opuść stan niewidoczny Włącz tryb kompatybilny Z moimi zasadami Że twoje życie Jest prawdziwe i powtarzalne Może dać ci więcej niż możliwe Jeśli dasz mi swoją rękę Wyjdź z domu i chodź ze mną na ulicę Chodź, bo życie, które masz Im więcej innych żyć wygrasz To ono więcej straci Chodź Pokaż co możesz znaczyć Bo w tej swojej grze Znaczysz tak mało Zmień nałóg Na nowy Gdzie wyzwaniem Jest walka ciałem w ciało Wybierz duszę I strategię, która nie zawiedzie Mocną stronę bitwy I idź na całość I dam ci przewagę Ty ze wszystkim Ja bez niczego I nawet w tak nauczę cię przegrywać

“Katyń” – RTP2 dzisiaj wieczorem.

W sumie mam trochę żal do Portugalii, że nie wysłała żadnej konkretnej delegacji na pogrzeb naszego prezydenta. Jednak portugalska telewizja wyszła przed szereg i postanowiła pokazać ‘Katyń’ Wajdy. Mam nadzieje, że to pozwoli lepiej zrozumieć symboliczne znaczenie tego pogrzebu ludziom, którzy nie byli uwikłani w II wojnę światową…

Wiosna zawitała do Portugalii!

Naprawdę przyszła, choć jeszcze nieśmiało chowa się za chmurami. Owce wyszły na pastwiska, tam gdzie przestało być zielono zaczyna być zielono od nowa, kwitną migdałowce i nawet Tag płynie we właściwym kierunku.

I żeby tylko tak zostało na dłużej….

Czekolada dobra na wszystko.

Pogoda jest dalej typu belgijskiego, czyli delikatnie mówiąc lekko depresyjna. Poziom wody w Tagu bije rekordy, czemu przyczyniają się po równo codzienne nawałnice i wschodni sąsiedzi. Na ustach wszystkich kryzys, czyli generalnie mówiąc chandra.

…A na chandrę najlepsza jest oczywiście czekolada. Najlepiej w dużych ilościach i różnym wydaniu. W tym tygodniu największa jej koncentracja pojawiła się w miasteczku Obidos, dzięki corocznemu Międzynarodowemu Festiwalowi Czekolady. (http://www.festivalchocolate.cm-obidos.pt/)

Gdy dojechaliśmy na miejsce wczesnym popołudniem pogoda była delikatnie mówiąc niepewna, ale chętnych nie brakowało. Zapach czekolady unosił się już z daleka i działał kojąco na oczekujących w kolejce po bilet ludzi.

W tym tygodniu cały Obidos żyje festiwalem jednak główne punkty imprezy znajdują się w ruinach zamku. Można tam obejrzeć wystawę ciast – Cake Show (odbywającą się w starym kościele).

(Tak, to wszystko to ciasta. Ciekawe jak je pokroić…)

Można także spróbować rożnych wyrobów czekoladowych w ciastkowej wiosce.

Ten wyrób jest czekoladopodobny…

Można też zażyć zabiegów czekoladowo-kosmetycznych. W ogromnych namiotach, w których niczym czekoladowe bąbelki unoszą się brązowe baloniki odbywają się workshopy i pokazy. Oczywiście całej imprezie towarzyszy muzyka na żywo.

Jednak najważniejszym punktem festiwalu jest konkurs rzeźb z czekolady. Można tam zobaczyć min Colosseum, Itzę i Taj Mahal (całkiem sporych rozmiarów).

Moja  ulubiona….	Czekoladowy Taj Mahal

Swoją drogą ciekawe, kto to wszystko potem zje…

I pomimo braku słońca, kryzysu i chandry ludzie przynajmniej w tym jednym miejscu i czasie wyglądali na bardziej szczęśliwych (co dodatkowo potęgował fakt, ze wszyscy byli umorusani czekoladą). Cóż, czekolada jest dobra na wszystko.

Oceanarium w Lizbonie

Za oknem znowu pada i wieje. W telewizji zapowiadają kolejny sztorm i delikatnie sugerują aby nie zostawiać samochodów w pobliżu rzek, drzew, latarni i rzeczy które przy wietrze wiejącym do 150 km/h wygazują tendencje samolotne. Zapowiada się kolejny weekend w domu. Muszę zrezygnować z moich planów – tym razem miała być Alfama. Poczekam na lepszą pogodę.

Mam za to chwile czasu żeby opisać (nie tak bardzo) ostatnią wizytę w jednym z najbardziej relaksujących miejsc w Lizbonie. Przekraczając jego progi wchodzimy do innego świata a wszystkie problemy zostają za drzwiami. Polecam zestresowanym, a mówię o oceanarium. W sumie nie potrafię znaleźć odpowiednich słów, żeby je opisać bo jest to miejsce absolutnie wyjątkowe.

Sam budynek składa się z czterech stref znajdujących się wokół gigantycznego centralnego akwarium. Każda strefa ma dwa piętra co pozwala obserwować faunę i florę zarówno z powierzchni jak z pod poziomu wody.

Mamy więc część tropikalną, imitującą klimat, faunę i florę Seszeli. Dla mnie najpiękniejsza ze względu jej egzotykę. Można tam np. podziwiać rafy koralowe, słynne rybki Fugu i niezliczoną liczbę innych kolorowych żyjątek.

 

Część pacyficzna obrazuje krajobraz podobny do wybrzeża Kalifornii z podwodnymi lasami krasnorostów, zawilcami i baraszkującymi wesoło wydrami.

W kolejnej części panują warunki arktyczne. Jest naprawdę zimno. Temperatura nie przekracza 12 stopni więc radzę wziąć sweter. Oczywiście główną atrakcją są pingwiny.

Ostatnia część prezentuje klimat atlantycki od Azorów po Islandię. Temperatura tu jest już troszkę wyższa. Można tutaj obejrzeć większość gatunków ryb z menu typowej portugalskiej restauracji: dorsze, dorady i okonie.

Jednak to wszystko nic w porównaniu z głównym zbiornikiem. Mieści on 5000 m sześciennych słonej wody, a jego ściany są wykonane z 27 cm akrylu. Jego mieszkańcy pożerają tygodniowo 150 kg pożywienia. Można w nim zobaczyć wszystkie główne gatunki słonowodne, zaczynając od rekinów, przez płaszczki, makrele, barakudy i wiele innych.

Siedząc pod jedną ze ścian zbiornika można się poczuć jakby się siedziało na dnie morza a przepływające obok rekiny niemalże da się dotknąć.

 

Więcej informacji tutaj: http://www.oceanario.pt/