A Canção do Mar - Pieśń Morza

Quinta da Ervideira

2011-01-15T07:35:00.001-08:00

Na jednej z październikowych degustacji dostaliśmy zaproszenie na zwiedzanie winnicy – Quinta da Ervideira. Kilka dni temu postanowiliśmy się tam w końcu wybrać.

Quinta leży w północno-środkowej części Alentejo. Jadąc z Evory kierunku Reguengos skręcamy w niewielką, wijącą się między pagórkami drogę. Mimo tego, że jest zima i wino już fermentuje w beczkach w powietrzu unosi się charakterystyczny słodkawy zapach.

Some weeks ago we went to visit the vineyard and vinery of Quinta da Ervideira. It is situated in the centre of Alentejo, between the cities of Evora and Reguengos. The road runs through vineyard hills. Despite being winter there is a sweet scent in the air.

Wyświetl większą mapę

Zabudowania quinty zagubione są miedzy polami winorośli. Z daleka winiarnia wydaje się wydaje się niewielka i aż trudno uwierzyć, ze produkuje sie tu 900 000 butelek wina rocznie. Przed wejściem wita nas radosny psiak – Maça (Jabłko), a zaraz za nim wychodzi jeden z właścicieli – Duarte Leal da Costa oraz Ana, która nas oprowadzi po posiadłości.

From the Road the vinery’s installations seems inconspicuous, lost between the fields of grapes. It is hard to believe it produces 900 000 bottles of wine a year. At the entrance we are greeted by cheerful doggie – Maça, one of the owners – Mr. Duarte Leal da Costa and Ana. Ana will later show us around the vinery.

Ana zna wszystkie tajniki produkcji wina. Pokazując nam część produkcyjną i opowiada o różnych procesach fermentacji, leżakowaniu i butelkowaniu. Niewiele z tego rozumiem, ale wiem na pewno, że w produkcje każdej butelki jest zaangażowane wiele osób i każda oddaje dużo serca tej pracy.

Ana knows all secrets of wine production. She shows us all equipment and explains all about the processes of fermentation, becoming mature and bottling. In fact I don’t understand much of this, but I’m sure there are many people engaged in production of particular bottle that give their hearts to this work.

Rodzina Leal da Costa, do której należy winnica i winiarnia ma długie tradycje enologiczne. Pierwsze butelki wyprodukowano tu już 1880 roku. Niestety w latach 50-tych ubiegłego wieku, w wyniku wywłaszczenia winnica została całkowicie zaniedbana. Na szczęście w 1986 posiadłość wróciła w ręce rodziny i winnicę udało się odbudować. W 2002 roku udało się także zbudować nową winiarnię. Dzięki temu zaistniała możliwość wprowadzenia najnowszych technologii produkcji wina.

Obecnie winnica zajmuje 160 h. Większość plantacji zajmują gatunki Trincadeira i Aragonez. Winogrono zbiera się dalej używając dawnych maszyn, ale transport do winiarni odbywa się już w specjalnych lodówkach. Wszystko to w celu zapewnienia najlepszej jakości owoców. Quinta produkuje sześć gatunków wina:

Conde D’ Ervideira,
Vinha D’Ervideira,
Lusitano,
Terras D’ Ervideira,
Castas D’ Ervideira,
Espumantes Ervideira.

The Leal da Costa family has long enological tradition. The first bottles of wine were produced here yet in 1880. Unfortunately, in the 1950’s, the family was expropriated from their land. The vinery was damaged. In 1986 the estate was returned to the family and new vineyard has been planted. In 2002 also a new vinery has been constructed along with the cutting edge technological support.

Currently the vineyard stretches out across 160 h. The predominant grapes are Trincadeira and Aragonez. The harvest is done using vintage machines, while the grapes are transported in modern refrigerator trucks. That all assure the best quality of the fruits. Quinta currently produces six brands of wine:

Conde D’ Ervideira,

Vinha D’Ervideira,

Lusitano,

Terras D’ Ervideira,

Castas D’ Ervideira,

Espumantes Ervideira

W zeszłym roku o Ervideirze było bardzo głośno dzięki ich nowemu gatunkowi wina – Invisivel. Jest to wino białe, w właściwie przezroczyste, jednak produkowane z… czerwonego Aragoneza. Ana zdradza nam kilka sekretów jego produkcji. Podstawa to nie dopuścić do utlenienia winogrona, wiec zbiory przeprowadza sie w nocy a winogrona trafiają prosto do lodówek. Przed procesem fermentacji zdejmuje sie z nich skórkę, a cały proces fermentacji musi przebiegać w możliwie najniższej temperaturze.

Last year Ervideira came to fame because of their new brand of wine – Invisivel. It is white wine, actually transparent, made of Aragonez. Ana tells us some secrets of its production. The main rule is to not let the grapes oxidize. Therefore the harvest is made at night and the collected fruit goes straight to the fridge. Then they are fermented without the skin. All processes must be carried out in very low temperature.

Po zwiedzaniu następuje to na co najbardziej czekamy czyli degustacja. Ana proponuje nam grę. Musimy odgadnąć kolor wina podanego w nieprzezroczystych kieliszkach. Dostajemy dwie próbki i pomimo, ze smak wydaje nam sie zupełnie różny nie potrafimy zdecydować czy jest to wino białe czy różowe. Ku naszemu zaskoczeniu okazuje sie, ze obie próbki pochodzą z tej samej butelki wina. Wyraźna różnica w smaku spowodowana jest tylko kształtem kieliszka!

After visiting there is a time for degustation. Ana suggest us a game. We have to guess the color of wine we drink for non-transparent glasses. We get two samples and despite the fact they teste different we have some trouble to solve the quiz. To our surprise, both samples came from the same bottle. The difference in taste was caused by different shape of the glasses.

Kolejna gra polega na rozpoznaniu wina na podstawie jego opisu. Wygrana tutaj wymaga bardzo czułego podniebienia. Wino jest lekko owocowe z wyraźną korzenna nuta. Był to... nie powiem :P.

The last quiz is to recognize the brand based on the taste and its description. The wine has soft fruit taste with some spice scent. And it was…. I won’t say.

Wizytę kończymy bogatsi o nowe doświadczenia i kilka butelek wina. I oczywiście – czekamy na nowy Invisivel.

We finish our visit enriched in new experience and some bottles of wine. And of course, looking forward for new Invisivel.

Wino dnia… Sem-Fim.

2010-12-04T09:48:00.001-08:00

To co Portugalia ma najlepszego do zaoferowania to dobre wino w rozsądnej cenie. Najlepszą porą na zakup wina jest jesień. Półki uginają się pod ciężarem butelek a sklepy kuszą promocjami. Za kilka euro można znaleźć coś naprawdę dobrego. Nawet najtańsze wina produkowane w Portugalii są dość dobrej jakości. Wszystkie jednak różnią się smakiem i czasami trudno „na ślepo” wybrać to, które przypadnie do gustu. Każde wino jest inne. Dużo zależy od regionu z którego pochodzi oraz od gatunku winogrona. Warto więc poszukiwać i odkrywać różne gatunki.

Moim ostatnim „znaleziskiem” jest Sem-Fim (z 2008 roku) - wino z regionu Douro. Charakteryzuje się mocnym, owocowym aromatem z nutką wanilii. Jest delikatne ale ma trwały smak. Produkowane jest głównie z winogron szczepu Touriga, która wyróżnia się złożonym, owocowym bukietem. Powinno się je pić w temperaturze pokojowej. Znakomicie pasuje to mięsnych obiadów.

Nazwa wina oznacza „bez końca” i faktycznie ciężko się nim znudzić.

Na zdrowie.

Grudzień w Lizbonie

2010-12-02T14:44:00.001-08:00

Pogoda już nie jest plażowa i dość często pada jednak w Lizbonie nadal można nieźle się bawić. Kryzys na szczęście nie dotknął organizatorów najlepszych imprez. Kilka (nieobiektywnie) najlepszych poniżej.

Super Bock Em Stock

Dziewięć scen, 33 koncerty, jedna zamknięta ulica a w programie takie gwiazdy jak Adam Kesher, Janelle Monae i Jorge Palma. Wszystko w sercu Lizbony.

Data: 2,4 grudnia.
Miejsce: Avenida da Liberdade
WWW: http://www.superbock.pt/home.aspx

Minaturas Dinky Toys

Dinky Toys to miniaturowe modele samochód, innych środków transportu produkowane przez Meccano Ltd. Pojawiły się w latach 30-tych ubiegłego wieku. Na początku miniaturki nie odwzorowywały konkretnych marek ale już od 1934 roku pojawiły się pierwsze dokładne modele Chryslera, Rolls-Roysa, Daimlera i Vauxhalla. Po wojnie Dinky Toys stały się niesamowicie popularne na zachodzie Europy i w USA. Starsze modele mają ogromną wartość kolekcjonerską.

Wystawa czynna do 31.12.2010
Godziny otwarcia:
Pn. –Pt. 13.00 - 17.30
So. – N. 10.00 - 17.30
Miejsce: Casa-Museu Medeiros e Almeida, Rua Rosa Araújo 40, Lizbona
WWW: http://www.casa-museumedeirosealmeida.pt/

Stockmarket

Giełda markowej odzieży i akcesoriów. Właściciele sklepów wystawiają na sprzedaż to co zalega im w magazynach z ceną obniżoną przynajmniej o 50%. Zapowiadają się takie marki jak Calvin Klein, Agatha Ruiz de la Prada, Lion of Porches, Armani, D&G, Boss, Versace, Miss Sixty i wiele wiele innych.

Data: 3-5 grudnia
Miejsce: Centro Congressos de Lisboa-Pavilhão do Rio (Av. da Índia)
WWW: http://www.stockmarketshow.com/

Pop Up Lisboa 2010

Festival International De Cultura Urbana – Międzynarodowy Festival Kultury Miejskiej

W programie spektakle, wystawy, pokazy filmowe i wiele innych wydarzeń. Wszystko związane ze sztuką miejską.

Festiwal trwa do 12 grudnia
WWW: http://www.popup-city.com/lisbon-2010/

Natalis

Jarmark świątecznych. Można na nim zaopatrzyć się w najróżniejsze dekoracje związane ze świętami, zakupić książki z przepisami świątecznymi i skosztować tradycyjnych świątecznych dań. Gratka dla tych, którzy chcieliby poczuć atmosferę portugalskich świąt.

Jarmark czynny do 19 grudnia w godzinach 15.00 – 24.00
Miejsce: Centro Congressos de Lisboa-Pavilhão do Rio (Av. da Índia)
WWW: http://www.natalis.fil.pt/

Pierwszy taki strajk

2010-11-24T11:21:00.001-08:00

Dzisiaj 3 miliony Portugalczyków zaczęło strajk generalny. Drugie tyle nie dostało się do pracy. Stanęło wszystko. Nie kursowały pociągi, autobusy, łódki, metra i kolejki. Nie pracowały szkoły ani uniwersytety. Szpitale zapewniały tylko minimalny zakres usług. Strajkowały też sprzątaczki, ochrona, portierzy i muzycy. Nie pracowały sądy, poczta, część hoteli i weterynarze. Wszystkie urzędy i część banków była zamknięta dla interesantów. Nie funkcjonowały lotniska a wszystkie loty były odwołane.

Wygląda na to, że zazwyczaj spokojni i pogodzeni z losem Portugalczycy w końcu się zdenerwowali. A mieli na co. Rząd w czasach kryzysu oszczędza zazwyczaj na tych, którzy są zbyt słabi, żeby się sprzeciwiać. Podwyższono podatki, obcięto pasje i dodatki. Za wiele darmowych dotychczas usług trzeba będzie płacić. Za te, które zawsze były płatne trzeba będzie płacić więcej.

To pierwszy prawdziwy strajk, który widzę w Portugalii. Ostatni jaki pamiętam zamienił się w rodzinny piknik, a wszyscy, którym z braku transportu nie udało się dotrzeć do pracy poszli na plażę. Tym razem jednak Portugalczycy nauczyli się manifestować swoje niezadowolenie. Lizbona i inne większe miasta zostały skutecznie sparaliżowane. Mam nadzieje, że uda im się zwrócić uwagę rządu. Trzymam kciuki.

Magusto – jutro zaświeci słońce.

2010-11-10T15:20:00.001-08:00

Jesień w Portugalii to czas wina, kasztanów i jeropigi. Zbiory winogrona już zakończone, nowe wino już fermentuje więc jest czas na degustacje. Te w Portugalii są bardzo popularne i nie trzeba być profesjonalistą, żeby się na którąś wybrać. Jedną z największych jest “Encontro com o Vihno”, gdzie uzbrojonym w kieliszek, można spróbować ponad 150 gatunków wina. Żeby było wygodniej kieliszek można przechowywać w zawieszanej na szyję torebeczce.

Jutro, i zapewne też w weekend, królować będzie jeropiga. Jest to napój, który powstaje gdy proces fermentacji wina przerwie się dolewając destylowany alkohol np. aguardente. 11 listopada obchodzi się w Portugalii dzień św. Marcina. Wiąże się z tym legenda o patronie. Podobno św. Marcin, jeszcze jako żołnierz, w czasie ulewy użyczył płaszcza nagiemu żebrakowi. W tej samej chwili chmury zniknęły i zaświeciło słońce. Na pamiątkę tego wydarzenia 11 listopada wszyscy zajadają się kasztanami i popijają jeropigę. Mówi się, że tego dnia w Portugalii nigdy nie pada. Zaryzykuję i zostawię parasolkę w domu.

Galerias Romanas - spacer pod Baixą.

2010-09-24T13:11:00.001-07:00

Lizbona, od początku swojego powstania w zamierzchłych czasach, przechodziła z rąk do rąk.

Do I wieku naszej ery, w miejscu, w którym dzisiaj znajduje się stare centrum miasta, istniała romańska osada – Olisipo. Z tamtych czasów nie zachowało się wiele, gdyż po Rzymianach Lizboną zarządzali Luzytanie, Maurowie i Portugalczycy aż w końcu wszystko zniszczyło trzęsienie ziemi z 1755 roku.

Podczas prac przy odbudowie Baixy w 1771 roku natknięto się na pozostałości, które mogły wskazywać na istnienie romańskich zabudowań. Udało je się odkopać i zbadać dopiero w 1859 roku. Kolejne prace archeologiczne były wykonane w roku 1909. Budowla pochodzi z czasów panowania cesarza Oktawiana Augusta (I w. p. n. e. – I w. n. e.). Nie udało się jednak jednoznacznie ustalić jej przeznaczenia. Jedni badacze twierdzą, że mogły to być łaźnie, inni że mogło to byś forum.

Najprawdopodobniej jednak, jest to tkz. cryptoportico – czyli podziemne arkady, które miały podtrzymywać budynki budowane na niestabilnym gruncie. Dodatkowo mogły służyć jako magazyny lub zbiorniki wody.

Dzisiaj budowla, zwana „Galerias Romanas”, jest permanentnie zalana wodą. Dłuższy brak wody mógłby naruszyć jej konstrukcję toteż woda wypompowywana jest tylko na jeden weekend w roku.

Przez te trzy dni budowla otwarta jest dla zwiedzających. Chętnych są tłumy. Choć wizyta trwa tylko kwadrans, trzeba na nią czekać nawet kilka godzin. Wejście znajduje się centralnie na środku jezdni między torami tramwajowymi na Rua da Conceição 77.

Carrasqueira

2010-09-02T16:07:00.000-07:00

Dla mnie sposobem na najlepsze wakacje to wybrać kierunek i jechać przed siebie. W ten sposób "odkryliśmy” niewielką rybacką wioskę Carrasqueira.

Wyświetl większą mapę

Wioska jest malutka ale urocza. Kiedyś była zbudowana z drewnianych domków, których ściany były wyłożone pokosem i gałązkami. Kilka takich domków można dalej tam zobaczyć.

Najciekawszym miejscem wioski jest porcik rybacki, chyba jedyny w swoim rodzaju.

Wieczorem, w czasie odpływu, gdy w porcie nie ma wody a łodzie osiadają na mieliźnie jest jeszcze ciekawiej.

Po udanym spacerze można posilić się specjalnością tutejszej kuchni - choco frito czyli smażonymi kalmarami.

Megalityczna Portugalia.

2010-08-21T15:50:00.001-07:00

Portugalia słynie z megalitów. Największą ich liczbę można spotkać w Alentejo, zwłaszcza niedaleko miasta Evora.

Budowle megalitycznie pochodzą z Neolitu i są związane z pierwszymi społecznościami farmerów i pasterzy. Ich przeznaczenie było różne i nie jest do końca określone. Wiadomo, że dolmeny prawdopodobnie były grobowcami, natomiast megality i kromlechy mogły być związane z obrzędami religijnymi lub obserwacjami słońca.

W Alentejo praktycznie na każdym kroku można się natknąć na bardziej lub mniej znaczący megalit lub menhir. Większość można znaleźć dzięki oznaczeniom przy drogach (anta). Najbardziej znane i najlepiej oznaczone to Kromlech Almendres (Cromeleque dos Almendres), Menhir Almendres (Menir dos Almendres) i Wielki Dolmen Zambujeiro (Anta Grande do Zambujeiro).

Pokaż Megality na większej mapie

Cromeleque dos Almendres
Kromlech Almendres jest uważany za jeden z najstarszych na świecie. Ma on prawdopodobnie 7000 lat i jest on 2000 lat starszy od Stonehenge. Składa się z ok. stu głazów ułożonych w podwójny okręg. Niektóre głazy mają zdobienia.

Menir dos Almendres
Jest to owalny głaz wbity pionowo w ziemię. Posiada słabo widoczne grawerowania przedstawiające prawdopodobnie laskę pasterską - pastorał. Menhir jest prawdopodobnie mocno związany z położeniem osady Almendres. Gdy patrzymy na niego od strony wioski wskazuje on wchód słońca w najdłuższy dzień w roku.

Anta Grande do Zambujeiro
Dolmeny pełniły funkcje krypt. Ten jest prawdopodobnie największy na świecie. Generalnie tego typu budowle były zdecydowanie mniejsze i nie posiadały przedsionków.

Wielka wyprawa na małą Berlengę

2010-08-16T06:43:00.001-07:00

Niedawno wpadła mi do rąk gazeta z artykułem na temat fajnych i niedrogich miejsc bez chord turystów. W artykule był m.in. opisany archipelag malutkich wysepek niedaleko Peniche. - Berlengas. Największą i jedyną dostępną dla turystów jest Berlenga Grande.

Jest to malutka wysepka z różowego granitu, otoczona niebieskimi, przezroczystymi wodami. W XII wieku na wyspie istniał klasztor Jezuitów jednak został porzucony. Na jego ruinach jest zbudowana dzisiejsza osad(k)a rybaków i obsługi wyspy. Wyspa jest zamieszkana od maja do października przez ok. 30 osób. W 1981 wyspa została sklasyfikowana jako rezerwat przyrody.

Na wyspę można się przeprawić z portu w Peniche. Wyruszamy 10-osobową osobową motorówką. Sternik ostrzega, że są fale i każe jak największej liczbie osób schronić się pod niewielkim zadaszeniem. Ci, co zostali na zewnątrz muszą założyć wodoodporne płaszcze.

Wyruszamy rozbawieni i pewni siebie, jednak już za portem zaczyna bujać. Po wypłynięciu na pełne morze da się już wyczuć pewne podenerwowanie. Sternik niczym surfista lawiruje na grzbietach fal. Kilka razy wyrzuca nas w powietrze. Wszyscy zaczynają się trzymać kurczowo czego popadnie. Panuje cisza. Ludzie, którzy zostali na zewnątrz są cali w wodzie. Można poczuć siłę otwartego oceanu. Na szczęście łódka wyposażona jest w worki z których niektórzy chętnie korzystają. Po 40 min. naszym oczom ukazuje sie najpiękniejszy widok dnia – Berlenga. Wysiadam, i choć kręci mi sie w głowie, udaję, że mogę iść prosto. Po kilku krokach jest lepiej. Jeszcze tylko ręka boli od kurczowego trzymania sie poręczy.

Gdy wreszcie odzyskałam równowagę i dobre samopoczucie idziemy zwiedzać wyspę. Pierwszy widok na zatokę i juz wiem, ze było warto przeżyć ekstremalny rejs.

Wyspa należy do mew. Oznacza to, ze jest ich wszędzie pełno (i wszystkiego co z nimi związane też).

Poza naturą i pięknymi widokami atrakcją wyspy jest XII wieczny fort São João Baptista das Berlengas. Idąc do niego mijamy działająca XIX-wieczną latarnię Duque de Bragança. Latarnik jest podobno jedyną osobą, która zostaje na wyspie przez cały rok.

Fort na pierwszy rzut oka wydaje sie niedostępny dla ludzi. Jednak chwilę później znajdujemy malutkie schodki wzdłuż skał i wąziutki mostek. Fort jest niewielki i typowo obronny jednak doskonale wpisuje sie w krajobraz wyspy.

W forcie wsiadamy na łódkę ze szklanym dnem. Można nią zwiedzać groty i obejrzeć wodną część fauny. Mam pewne opory żeby znaleźć się znowu na wodzie ale ocean wokół wygląda zachęcająco spokojnie. Chętni mogą popływać w błękitnej wodzie choć woda - jak to określa nasz sternik - jest „psychologicznie zimna” . Groty są za to „psychologicznie wąskie” wiec znowu są emocje.

Z łódki schodzimy na głównej przystani i idziemy zwiedzać wschodnia część wyspy - Ilha Velha. Ta część należy do mew, które łaskawie schodzą nam z drogi. Z najwyższych punków rozciąga się niesamowity widok na inne wysepki archipelagu – Estelas i Farilhões.

Na końcu zaglądamy jeszcze na plażę niedaleko przystani. Woda jest zimna ale mimo to, jest wielu chętnych do kąpieli.

Powrót motorówką nie jest już taki ciężki choć fale w dalszym ciągu są spore. Wycieczkę kończymy w porcie w Peniche tradycyjną potrawą Cataplana de amêijoas.

Kochani turyści,

2010-08-13T09:09:00.001-07:00

kiedy rano idę do pracy muszę omijać hmm… ślady po waszej imprezie, której zapewne nie pamiętacie. Do samochodu mam daleko bo zajęliście moje miejsce zaraz przy wejściu do domu. Miejsce na parkingu przy łódkach też zajęliście a znalezienie innego zajmuje mi często więcej czasu niż dojazd. Kiedy wracam z pracy to się ze mną ścigacie. To, że zwalniam to wcale nie oznacza się was boję (!), po prostu wiem gdzie są radary. Ach, i oczywiście, ponieważ jesteście skazani na chwilową wygraną w wyścigu (mnie nie stać na mandaty) to jako trofeum zajmujecie moje miejsce parkingowe. Potem jeszcze pohałasujecie mi pod oknem do rana jakby to miało mi ułatwić zasypianie w panującym upale. I … zaczyna się kolejny dzień od slalomu … już sami wiecie między czym ;).

Trochę wam jednak zazdroszczę plaży, imprez i beztroski! I dlatego też biorę urlop. O!

Citânia de Briteiros

2010-08-11T17:39:00.001-07:00

W 1875 roku niedaleko Guimarães w północnej części Portugalii zostały odkryte ruiny starożytnego miasta – oppidum. Osada została założona przez kulturę Costa a następnie sceltyzowana i była zamieszkana od ok. 300 lat p.n.e. do lat 20-tych naszej ery.

Wyświetl większą mapę

Oppidum było doskonale zorganizowane. Posiadało brukowane ulice, zbiorniki na wodę, garncarnię, mury obronne i łaźnie.

Jego mieszkańcy żyli w kamiennych domach budowanych na planie koła. Każdą budowlę zamieszkiwała cała rodzina. Główne, okrągłe pomieszczenie było zwykle zajmowane przez najstarszych członków. W miarę gdy rodzina się powiększała dobudowywano przedsionki wokół głównej budowli. Rodziny często posiadały dodatkowe budynki, gdzie przechowywano jedzenie i narzędzia. Niektóre z nich służyły jako zbiorniki deszczówki. Niemal każda rodzina miała na wyposażeniu cały kompleks budowli. Dwa takie budynki zostały zrekonstruowane przez Francisca Martins Sarmento, pierwszego archeologa badającego Citânię, ale końcowy efekt nie zadowolił autora.

Domy zamożniejszych rodzin znajdowały się w centrum miasta. Dzięki położeniu na wzgórzu i niedaleko rzeki Ave mieszkańcy byli praktycznie samowystarczalni a dodatkowo kontrolowali szlak pieszy i wodny ciągnący się od wybrzeża do gór doliny Douro.

W średniowieczu posada została ponownie zamieszkana przez chrześcijan, którzy schronili się w jej murach w czasie wojen przed założeniem królestwa Portugalii w XIII. Świadczy o tym krzyż i ślady niewielkiej kaplicy a także cmentarz.

Dzisiaj oddana dla zwiedzających jest cała odkopana część osady. Można się przejść starożytnymi ulicami i zajrzeć do odbudowanych, owalnych domostw. Archeolodzy twierdzą jednak, ze wzgórze kryje jeszcze wiele tajemnic.

W piecu.

2010-08-10T12:46:00.001-07:00

Temperatura w tym roku bije rekordy wszędzie. Ale gdy jest wyjątkowo gorąco w miejscu w którym zawsze jest gorąco ten rekord jest jeszcze bardziej dokuczliwy. Przy okazji to lato wyjątkowo obfituje w pożary. W ostatni weekend w połowie festiwalu Andanças niedaleko São Pedro do Sul wszyscy uczestnicy musieli się ewakuować ze względu na nadchodzący ogień. Z resztą, co kilka dni widzę z okna hajcujący się las…

Dzisiaj na noc zapowiadają 27 stopni.

Chapitô

2010-07-28T06:23:00.001-07:00

W Lizbonie, niemal w sercu Alfamy znajduje się miejsce z innego świata, a mianowicie ze świata cyrku.

Ver mapa maior

Chapitô określa się samo jako niedochodową organizację kulturalną, mającą na celu szerzenie sztuk cyrkowych. Jego główną działalnością jest prowadzenie profesjonalnej szkoły cyrkowej.

Chapitô zostało założone przez Teresę Ricou w latach 70-tych. Jest ona najsławniejszą kobietą-clownem w Portugali (a także ważną działaczką społeczną).

Szkoła zajmuje całą kamienicę i należący do niej teren. Za budynkiem znajduje się scena, taras widokowy oraz bar i restauracja (Bartô i Restô). Można tam zajrzeć na piwo i zapiekankę i przy okazji obejrzeć tańczących na ścianie kamienicy studentów. (Widać ich także po napoju bezalkoholowym.)

Plan imprez organizowanych przez Chapitô można znaleźć tutaj: http://chapito.org/.

Wino Porto wcale nie jest z Porto!

2010-07-06T03:53:00.001-07:00

Wino Porto, znane, lubiane i także produkowane na całym świecie ma swoje tajemnice. Najlepsze gatunki tego wina pochodzą oczywiście z Portugalii. Pomimo, że proces produkcji na całym świecie jest zbliżony, to co ma największe znaczenie dla smaku wina to winogrona dojrzewające w mikroklimacie doliny rzeki Douro na łupkowo-granitowych glebach oraz dębowe drewno beczek, w których ono dojrzewa.

Wbrew powszechnemu mitowi wino Porto z miastem Porto nie ma tak wiele wspólnego jakby się wydawało. Winogrona używane do produkcji tego trunku uprawia się w środkowo-północnej części Portugalii, a więc od ok. 100 do ok. 250 km od Porto. Do produkcji wina używa się tylko szczepów zaakceptowanych przez Instituto do Vinho do Porto (podlegający Ministerstwu Rolnictwa). Także początkowa fermentacja wina odbywa się w głębi kraju. Dopiero sfermentowane przewozi się w beczkach do Vila Nova de Gaia.

Kiedyś do transportu beczek służyły specjalne łodzie - barcos rabelos - które spływały do Porto (Gaia leży po drugiej stronie rzeki). Tam w kamiennych magazynach wino wzmacniane jest aguardente i pozostawione do dojrzewania.

Porto może być produkowane z jasnych i ciemnych odmian winogron. Porto białe może być wytrawne, półsłodkie i słodkie - tzw. lágrima czyli łza. (Nalewamy niewielką ilość wina i delikatnie mieszamy kieliszkiem. Część trunku zostaje na ściance i powoli spływa ku dołowi tworząc „łzy”. Po ich wielkości można poznać jak bardzo słodki jest trunek). Białe Porto dojrzewa w butelkach – im dłużej tym ma ciemniejszy kolor.

Z ciemnych odmian winogrona powstaje Porto Ruby i Tawny. W obu przypadkach Porto zaczyna dojrzewać w beczkach (które mogą mieć pojemność nawet do 60 000 litrów). Po około dwóch latach część wina kupażuje się i zlewa do butelek gdzie dojrzewa dalej. Tak powstaje odmiana Ruby. Ma ono ciemno - czerwony kolor, ponieważ nie zostało mocno utlenione (w beczkach wino podlega minimalnemu utlenieniu). Także drewno beczek z czasem odbarwia trunek.

Tawny dojrzewa w beczkach (od 7 do nawet 40 lat). Z czasem zmienia kolor na słomkowy. Najczęściej jest to wino słodkie lub półwytrawne o korzenno - orzechowym smaku. Tawny uważany jest za odmianę bardziej szlachetną.

Jeśli Porto Ruby ma etykietę Vintage oznacza to, że pochodzi z doskonałego rocznika. (Jakość musi spełniać rygorystyczne normy i jest kontrolowana przez Instituto do Vinho do Porto.) Wino to nie jest kupażowane. Takie wino przeznaczone jest do długiego dojrzewania w butelkach – im dłużej tym staje się słabsze i bardziej wytrawne. W przypadku Tawny wino z najlepszych roczników zawsze dojrzewa w beczkach. Odmiana ta nazywa się Colheita.

Znana jest także odmiana Ruby Vintage, które pozostało w beczkach dłużej niż planowano. Oznaczone jest LBV Late Bottled Vintage. (Istnieje także odmiana wytwarzana podobnie jednak, nie z rocznika vintage – LBNV Late Bottled Non Vintage.)

Porto może być serwowane jako wino deserowe lub apéritif.

Stolicą Porto jest oczywiście Vila Nova de Gaia gdzie dojrzewa niemal cała portugalska produkcja. Magazyny można zwiedzać. Wewnątrz możemy poznać historię i cały proces produkcji. Panuje tam przyjemny chłód i niesamowity zapach. Zwiedzanie nie mogłoby się oczywiści obejść bez degustacji …

Fado alternatywne.

2010-07-01T10:38:00.001-07:00

Ostatnio w radiu często słychać Fado napisane i zaaranżowane przez młodych artystów. Jest miłą alternatywą dla tego do czego przyzwyczaiła mnie komercyjna muzyka, i jednocześnie całkiem przystępne dla niezbyt wymagającego odbiorcy.

Jedną z największych gwiazd tego nurtu jest Deolinda – czteroosobowy zespół którego duszą (i ciałem) jest wokalistka Ana Bacalhao ze skromnym akompaniamentem dwóch gitar i kontrabasu.

Panowie grający na owych instrumentach siedzą sobie wygodnie na krzesełkach podczas gdy Ana daje czadu (dosłownie) na scenie i ‘robi’ cały koncert. Tego nie da się opowiedzieć to trzeba zobaczyć….

Dodatkowym atutem są teksty, które nie są oderwane od rzeczywistości i nie smęcą o pięknych młodzieńcach, którzy dali dyla do Brazylii. Poniżej najnowszy hit i jego tłumaczenie.

Anda
Desliga o cabo
Que liga a vida
A esse jogo
Joga comigo
Um jogo novo
Com duas vidas
Um contra o outro

Já nao basta esta luta contra o tempo
Este tempo que perdemos a tentar vencer alguém
Ao fim ao cabo
Que é dado como um ganho
Vai-se a ver desperdiçámos
Sem nada dar a ninguém

Anda
Faz uma pausa
Encosta o carro
Sai da corrida
Larga essa guerra
Que a tua meta
Está deste lado da tua vida

Muda de nível
Sai do estado invisível
Poe o modo compatível
Com a minha condiçao
Que a tua vida
É real e repetível
Dá-te mais que o impossível
Se me deres a tua mao

Sai de casa e vem comigo para a rua
Vem, que essa vida que tens
Por mais vidas que tu ganhes
É a tua que mais perde se nao vens

Anda
Mostra o que vales
Tu nesse jogo
Vales tao pouco
Troca de vício
Por outro novo
Que o desafio
É corpo a corpo
Escolhe a alma
A estratégia que nao falha
O lado forte da batalha
Poe no máximo que der
Dou-te a vantagem
Tu com tudo
E eu sem nada
Que mesmo assim desarmada
Vou-te ensinar a perder

Chodź,
Odłącz kabel,
który łączy cię z życiem
I w tę grę
Zagraj ze mną
Grę nową,
Z dwoma życiami
Przeciwko sobie

Nie wystarczy walka z czasem,
który tracimy żeby z kimś wygrać
Tak naprawdę
To co jest nam dane wygrać
Będzie zmarnowane
Nie dając nic nikomu

Chodź,
Zrób sobie przerwę
Zaparkuj samochód
Przerwij wyścig
Opuść tę wojnę
Bo twoja meta
Jest po drugiej stronie twojego życia

Zmień poziom
Opuść stan niewidoczny
Włącz tryb kompatybilny
Z moimi zasadami
Że twoje życie
Jest prawdziwe i powtarzalne
Może dać ci więcej niż możliwe
Jeśli dasz mi swoją rękę

Wyjdź z domu i chodź ze mną na ulicę
Chodź, bo życie, które masz
Im więcej innych żyć wygrasz
To ono więcej straci

Chodź
Pokaż co możesz znaczyć
Bo w tej swojej grze
Znaczysz tak mało
Zmień nałóg
Na nowy
Gdzie wyzwaniem
Jest walka ciałem w ciało
Wybierz duszę
I strategię, która nie zawiedzie
Mocną stronę bitwy
I idź na całość
I dam ci przewagę
Ty ze wszystkim
Ja bez niczego
I nawet w tak
nauczę cię przegrywać

“Katyń” – RTP2 dzisiaj wieczorem.

2010-04-23T14:13:00.001-07:00

W sumie mam trochę żal do Portugalii, że nie wysłała żadnej konkretnej delegacji na pogrzeb naszego prezydenta. Jednak portugalska telewizja wyszła przed szereg i postanowiła pokazać ‘Katyń’ Wajdy. Mam nadzieje, że to pozwoli lepiej zrozumieć symboliczne znaczenie tego pogrzebu ludziom, którzy nie byli uwikłani w II wojnę światową…

Wiosna zawitała do Portugalii!

2010-03-23T17:02:00.000-07:00

Naprawdę przyszła, choć jeszcze nieśmiało chowa się za chmurami. Owce wyszły na pastwiska, tam gdzie przestało być zielono zaczyna być zielono od nowa, kwitną migdałowce i nawet Tag płynie we właściwym kierunku.

I żeby tylko tak zostało na dłużej….

Czekolada dobra na wszystko.

2010-03-07T16:20:00.000-08:00

Pogoda jest dalej typu belgijskiego, czyli delikatnie mówiąc lekko depresyjna. Poziom wody w Tagu bije rekordy, czemu przyczyniają się po równo codzienne nawałnice i wschodni sąsiedzi. Na ustach wszystkich kryzys, czyli generalnie mówiąc chandra.

…A na chandrę najlepsza jest oczywiście czekolada. Najlepiej w dużych ilościach i różnym wydaniu. W tym tygodniu największa jej koncentracja pojawiła się w miasteczku Obidos, dzięki corocznemu Międzynarodowemu Festiwalowi Czekolady. (http://www.festivalchocolate.cm-obidos.pt/)

Gdy dojechaliśmy na miejsce wczesnym popołudniem pogoda była delikatnie mówiąc niepewna, ale chętnych nie brakowało. Zapach czekolady unosił się już z daleka i działał kojąco na oczekujących w kolejce po bilet ludzi.

W tym tygodniu cały Obidos żyje festiwalem jednak główne punkty imprezy znajdują się w ruinach zamku. Można tam obejrzeć wystawę ciast – Cake Show (odbywającą się w starym kościele).

(Tak, to wszystko to ciasta. Ciekawe jak je pokroić…)

Można także spróbować rożnych wyrobów czekoladowych w ciastkowej wiosce.


Ten wyrób jest czekoladopodobny…

Można też zażyć zabiegów czekoladowo-kosmetycznych. W ogromnych namiotach, w których niczym czekoladowe bąbelki unoszą się brązowe baloniki odbywają się workshopy i pokazy. Oczywiście całej imprezie towarzyszy muzyka na żywo.

Jednak najważniejszym punktem festiwalu jest konkurs rzeźb z czekolady. Można tam zobaczyć min Colosseum, Itzę i Taj Mahal (całkiem sporych rozmiarów).


Moja ulubiona….	Czekoladowy Taj Mahal

Swoją drogą ciekawe, kto to wszystko potem zje…

I pomimo braku słońca, kryzysu i chandry ludzie przynajmniej w tym jednym miejscu i czasie wyglądali na bardziej szczęśliwych (co dodatkowo potęgował fakt, ze wszyscy byli umorusani czekoladą). Cóż, czekolada jest dobra na wszystko.

Oceanarium w Lizbonie

2010-02-26T17:36:00.001-08:00

Za oknem znowu pada i wieje. W telewizji zapowiadają kolejny sztorm i delikatnie sugerują aby nie zostawiać samochodów w pobliżu rzek, drzew, latarni i rzeczy które przy wietrze wiejącym do 150 km/h wygazują tendencje samolotne. Zapowiada się kolejny weekend w domu. Muszę zrezygnować z moich planów – tym razem miała być Alfama. Poczekam na lepszą pogodę.

Mam za to chwile czasu żeby opisać (nie tak bardzo) ostatnią wizytę w jednym z najbardziej relaksujących miejsc w Lizbonie. Przekraczając jego progi wchodzimy do innego świata a wszystkie problemy zostają za drzwiami. Polecam zestresowanym, a mówię o oceanarium. W sumie nie potrafię znaleźć odpowiednich słów, żeby je opisać bo jest to miejsce absolutnie wyjątkowe.

Sam budynek składa się z czterech stref znajdujących się wokół gigantycznego centralnego akwarium. Każda strefa ma dwa piętra co pozwala obserwować faunę i florę zarówno z powierzchni jak z pod poziomu wody.

Mamy więc część tropikalną, imitującą klimat, faunę i florę Seszeli. Dla mnie najpiękniejsza ze względu jej egzotykę. Można tam np. podziwiać rafy koralowe, słynne rybki Fugu i niezliczoną liczbę innych kolorowych żyjątek.

Część pacyficzna obrazuje krajobraz podobny do wybrzeża Kalifornii z podwodnymi lasami krasnorostów, zawilcami i baraszkującymi wesoło wydrami.

W kolejnej części panują warunki arktyczne. Jest naprawdę zimno. Temperatura nie przekracza 12 stopni więc radzę wziąć sweter. Oczywiście główną atrakcją są pingwiny.

Ostatnia część prezentuje klimat atlantycki od Azorów po Islandię. Temperatura tu jest już troszkę wyższa. Można tutaj obejrzeć większość gatunków ryb z menu typowej portugalskiej restauracji: dorsze, dorady i okonie.

Jednak to wszystko nic w porównaniu z głównym zbiornikiem. Mieści on 5000 m sześciennych słonej wody, a jego ściany są wykonane z 27 cm akrylu. Jego mieszkańcy pożerają tygodniowo 150 kg pożywienia. Można w nim zobaczyć wszystkie główne gatunki słonowodne, zaczynając od rekinów, przez płaszczki, makrele, barakudy i wiele innych.

Siedząc pod jedną ze ścian zbiornika można się poczuć jakby się siedziało na dnie morza a przepływające obok rekiny niemalże da się dotknąć.

Więcej informacji tutaj: http://www.oceanario.pt/

W Portugalii też bywa zimno…

2010-02-21T07:54:00.001-08:00

W zasadzie w tym miejscu miał być inny wpis, ale o tym potem…

Dzięki ostatnim burzom Madera znowu stała się słynna. Szkoda tylko, że okazja bardzo smutna. Nigdy tam nie byłam ale właśnie zaczynałam myśleć, że czas tam się wybrać. Teraz podróż raczej przełożę….

Mieszkam teraz niedaleko Lizbony, na wybrzeżu i obserwuje nadciągające znad oceanu czarne chmury. W telewizji zapowiadają, że ta sama nawałnica, która zniszczyła Funchal zmierza w stronę wybrzeża Portugali. Na szczęście znacznie osłabiona. (Sporo siły straciła demolując połowę wyspy.)

Postanowiłam się przejść nad brzeg oceanu i podziwiać żywioł (o ile mnie nie zdmuchnie). Fale wbijają się żarłocznie w brzeg, plaża praktycznie zniknęła a wiatr jest na tyle silny, że wystraszył nawet surferów. Niebo nad horyzontem czarne. Jutro pewnie przy wejściu na łódko-bus (którym dopływam do pracy) wręczą mi kapok.

I znowu zimno. Tutaj panuje ten specyficzny rodzaj zimna który przenika do samej kości. I choć termometr pokazuje 10-15 stopni to mam na sobie kozaki, długi płaszcz, szalik i czapkę. Tą ostatnią rzadko zdarzało mi się zakładać w Polsce nawet przy ujemnych temperaturach.

Szalik generalnie stał się moim przyjacielem i zdejmuje go tylko do kąpieli. Wszystko przez to, że 90% mieszkań jest bez ogrzewania. W tym moje. Temperatura w środku jest niemal taka sama jak na zewnątrz.

Także pogoda pokrzyżowała moje plany na karnawał. Karnawał w Portugali obchodzi się w nasze Ostatki. Tutaj jest to dzień wolny od pracy. Większość dzieci i także zadziwiająca liczba dorosłych chodzi po ulicach przebranych. Co mnie trochę zaniepokoiło, większość przebranych panów była w damskich słojach…. Poza imprezami w barach i dyskotekach każde miasto organizuje go na swój tradycyjny sposób. Ja chciałam jechać do Almeidy i obejrzeć przy okazji jarmark wędzonki (Feira do Fumeiro). Niestety dzień wcześniej zaczął padać śnieg i zamknięto drogi. (Tak, czasem tu pada śnieg, co oznacza, że temperatura jest bliska zeru, co oznacza, ze temperatura w domu tez nie jest wysoka). We wtorek wieczorem zaczęło lać i wiać co zniweczyło wszelkie plany wyjścia na miasto i koniec końcem wylądowaliśmy na kolacji u znajomych. Też było miło, ale zamiast opowiadać i pokazywać zdjęcia ze wspaniałych parad, marudzę jak mi zimno…. Może za rok będzie lepiej (cieplej).

Zupa z gwoździa po portugalsku – Sopa de Pedra

2010-01-11T16:12:00.001-08:00

Portugalczycy potrafią przejechać pół kraju, żeby zjeść w takiej a nie innej restauracji. Zwłaszcza jeśli dana restauracja serwuje jakieś wyjątkowo regionalne danie lub wiąże się z nią jakaś historia.

Historia jakby znajoma…

Otóż pewnego dnia do wioski przybył mnich - żebrak. Był zmęczony i wygłodzony. Zapukał do drzwi pewnego miłego małżeństwa i pokazując kamień zapytał czy może z niego przyrządzić zupę.

Zaciekawiona para zgodziła się. Mnich został zaproszony do kuchni gdzie rozpoczął gotowanie. Najpierw starannie umył kamień, wrzucił go do garnka z wodą i postawił na ogniu. Następnie aby „poprawić” smak poprosił o trochę oliwy. Potem jeszcze o trochę mięsa, kiełbasy, grochu, ziemniaków i kolendry. Kiedy zupa była gotowa a kuchnia pełna smacznego aromatu mnich szybko zjadł zupę a na dnie został tylko kamień.

„A co z kamieniem ?” dopytywała się pani domu. –„Dzięki niemu znowu najem się do syta w domu jakiejś miłej rodziny.” - odpowiedział mnich.

Cała ta historia “wydarzyła się” w niewielkiej wiosce Almeirim niedaleko Lizbony. Rodzina, którą nawiedził mnich założyła później restaurację „O Toucinho”, której specjalnością jest zupa z kamienia (Sopa de Pedra). Tradycja ta jest kultywowana do dnia dzisiejszego a restauracje cieszy się dużym uznaniem.

Tyle historii ;)

Gdy docieraliśmy do „O Toucinho” pod jej drzwiami ustawiła się spora kolejka. Była niedziela, więc całe rodziny wychodzą na obiad do restauracji. Ta była jedną z najbardziej obleganych w Almeirim.

Wyświetl większą mapę

Do „O Toucinho” można wejść przez kuchnię i przy okazji podejrzeć kucharki.

Poza zupą można tu także skosztować różnych rodzajów grillowanego mięsa. My obowiązkowo zamówiliśmy Sopa de Pedra. Jest ona bardzo swojska - z grochem i różnymi rodzajami kiełbasy i bardzo smaczna.

Na dnie wazy oczywiście znaleźliśmy kamień.

Niespodzianka od TAP

2010-01-01T16:32:00.001-08:00

Portugalskie linie lotnicze spóźniają się jak każde inne. Jednak to co je wyróżnia to niezbyt subtelne poczucie humoru (na jednym z filmików które wyświetlają w trakcie lotu rozbija się samolot) i to że nie dają się zwariować (do posiłku podawane są metalowe sztućce). Na święta linie te, razem z lotniskiem w Lizbonie przygotowały kolejną niespodziankę :)

Jak poznać smak Portugalii… cz. 2. Ryby i owoce morza.

2009-12-21T18:58:00.001-08:00

Jakiś czas temu opisałam zwyczaje panujące w portugalskich restauracjach. Teraz nadeszła pora aby opowiedzieć co można tam zjeść. Dzisiaj opiszę ryby i owoce morza. Zacznę od tych najczęściej podawanych.

Najczęściej jadaną w Portugali rybą jest oczywiście dorsz atlantycki czyli bacalhau łowiony w rejonach Norwegii. Niektórzy nie zaliczają go do ryb i często mówi się, że są ryby, mięso i bacalhau. Dorsze jadane w Portugali od spotykanych u nas różnią się sposobem konserwowania. Bacalhau zaraz po złowieniu jest suszony w soli na zimnym norweskim powietrzu. Dzięki temu jego smak jest zdecydowanie różny od spotykanego u nas fileta. Recept na przyrządzenie bacalhau są setki jak nie tysiące. Często spotyka się bacalhau assado com batatas a murro – czyli bacalhao grillowany z rozgniecionymi ziemniakami i czosnkiem. Jest też bardzo wiele odmian bacalhau no forno – czyli z pieca np. zapiekanego w serze lub z cebulą. Wszystkie potrawy z bacalhau są bardzo smaczne i raczej trafiają w gusta nawet tych, którzy nie są fanami ryb, bo przez sposób przechowywania pozbawione są typowego dla dorsza rybiego posmaku.

Inne bardzo popularne ryby to atum – tuńczyk, salmão – łosoś, cherne – granik i perca – okoń. Są one najczęściej serwowane grillowane lub smażone. Wiosną i latem bardzo często można zjeść także grillowane w całości sardynki (sardinha), dorady (dourada) i makrele (carapau) podawane z tkz. hiszpańskim sosem – przyrządzonym z oliwy, octu winnego i cebuli.

Niektóre gatunki ryb są podawane w warzywnym sosie, często na bazie wina – ensopado lub estufado.

Innym bardzo smacznym daniem jest caldeirada - kawałki mięsa z kilku rodzajów ryb ugotowane w białym winie z ziemniakami, cebulą, pomidorami i papryką.

Kolejnym daniem typowym dla Portugali jest żabnica z ryżem - arroz de Tamboril. Żabnica (poniżej) pomimo nieciekawej prezencji jest całkiem smaczna.

Poza rybami w wielu restauracjach można różnego rodzaju ośmiornice – lulas, polvo, chocos.

Obok ryb w Portugali dużą popularnością cieszą się owoce morza. Najpopularniejsze są krewetki (gambas): gotowane, podawane na zimno z sokiem z cytryny, smażone lub glinowane. Bardzo lubiane są też różnego rodzaju małże (ameijoas ), także najczęściej gotowane, podawane z muszlami w sosie i posypane kolendrą.

Poniżej najczęściej spotykane na talerzach gatunki ryb i owoców morza:

Atum	Tuńczyk
Carapau	Makrela
Bacalhau	Dorsz atlantycki
Carpa	Karp
Cherne	Granik śnieżny – choć wiem ze to nic nie mówi…
Dourada	Dorada
Tubarão	Rekin
Truta	Pstrąg
Tamboril	Żabnica
Salmão	Łosoś
Sardinha	Sardynka
Solha	Flądra,
Robalo	Okon morski
Corvina	Kulbin
Perca	Okoń europejski
Raia	Płaszczka
Enguia	Węgorz
Gambas/Camarão	Krewetki
Ameijoa	Małże
Lagosta	Homar
Sapateira	Krab
Buzios	Ślimaki morskie

Smacznego!

Castelo Rodrigo

2009-12-08T04:13:00.000-08:00

Nieco na południe od rzeki Douro, tuż przy granicy z Hiszpanią ciągnie się szlak dawnych fortyfikacji i twierdz a jedną z nich jest Castelo Rodrigo.

Wyświetl większą mapę

Okolice, które mijamy jadąc tam od strony Guardy wyglądają sennie i spokojnie zwłaszcza w promieniach zachodzącego słońca. Droga wije się między sadami oliwnymi i pastwiskami i przecina kilka niewielkich miejscowości min. Almeidę. Gdy zbliżamy się do celu jest już ciemno. Cała osada znajduje się na szczycie sporego wzniesienia a podświetlone ruiny zamku wyglądają tajemniczo i romantycznie.

Niestety historia nie oszczędzała ani Castelo Rodrigo ani całej okolicy. Przez wieki terytorium to przechodziło przez ręce Rzymian, Arabów i Hiszpanów. Dzieje Castelo Rodrigo sięgają XI wieku, kiedy to Hiszpanie odbili go z rąk Arabów. Następnie, w 1297 roku, zamek został przyłączony do Portugali w ramach traktatu z Alcaniz. W tym czasie osada miała już fortyfikacje i właśnie uzyskała prawa miejskie (conselho) . Nie cieszyła się jednak nimi długo bo już w 1385 anulował je Króla Jana I jako karę za opowiedzenie się ludności za Hiszpanią podczas wojny z 1383 roku. (Do dzisiaj można oglądać odwrócony herb miasta.)

Do świetności Castelo Rodrigo powrócił częściowo w XVI kiedy odzyskał prawa miejskie. Niedługo później, ponownie pod panowaniem Hiszpanów, został oddany w ręce hrabiego Moura, który wybudował pałac. Hrabia nie cieszył się jednak przychylnością mieszkańców, którzy tuż po odzyskaniu niepodległości pałac zburzyli.

Castelo Rodrigo zaczęło cieszyć się spokojem dopiero w XIX w. po zakończeniu wojny z Hiszpanią.

Miejscowość zachowała do dziś swój pierwotny średniowieczny kształt - niewielkie domki wybudowane z kamienia ustawione rzędami przy wąziutkich brukowanych uliczkach. Niektóre domy posiadają jeszcze arabskie lub manuelińskie zdobienia. Na centralnym placu znajduje się XIII-wieczny kościółek – Ingreja da Nossa Senhora de Rocamador. A zaraz za nim pręgierz. Nieco poniżej głównego placu znajduje się studnia miejska. Nad miasteczkiem górują ruiny pałacu Moura, które także można zwiedzać.

Ruiny zamku kryją wejście do tajemnego tunelu. Jest ono otwarte jednak nikt nie ma pewności dokąd ten tunel prowadzi … Jako, ze tunel ma swój początek w pałacu znienawidzonego władcy na jego temat krążą mrożące krew w żyłach historie….

Jak poznać smak Portugalii… cz. 1. Restauracje

2009-11-19T12:36:00.001-08:00

Portugalia to kraj dla smakoszy o mocnych nerwach. Bez znajomości Portugalskiego z karty dań nie dowiemy się absolutnie nic. Po za Lizboną ciężko będzie też znaleźć kelnera potrafiącego wyjaśnić wszystko po angielsku, a wiem ze niektórzy na taki widok nie będą zachwyceni (tak jak ja :)).

Oczywiście w Lizbonie można znaleźć restauracje z angielskim menu, ale ceny w takich restauracjach są dość wysokie a posiłki czasami ich niewarte. Poza tym angielskie nazwy czasami też niewiele mówią …no może poza słynnym ostatnio lobsterem ;)

Ja niezmiennie polecam tradycyjne restauracje. Tylko w takich można poznać prawdziwą portugalską kuchnię i nie zbankrutować.

Portugalczycy lubią jeść i na temat jedzenia w Portugali można napisać książkę bądź prace naukową. Postaram się jednak wyjaśnić najpierw jak się zamawia w restauracji i czego można się spodziewać na rachunku. A potem jeszcze wyjaśnię czego można się spodziewać na talerzu.

Zacznę więc od tego, że w Portugali jada się o określonych porach czyli w porze lunchu- od ok. 13 do 15 oraz w porze kolacji czyli od ok. 19.30 do 22. Poza tymi godzinami w większości lokali kuchnie są zamknięte.

Często, zanim jeszcze zamówimy, kelner przyniesie przystawki – najczęściej kilka małych pudełeczek masła (manteiga) , chleb (pão) i oliwki (azeitonas), czasami także plasterki szynki (presunto) i ser (queijo). Niektóre restauracje słynną z dużej liczby rozmaitych przystawek. Przekąski zmieniają się też w zależności od regionu. Wszystko czego spróbujemy pojawi się na rachunku (z małymi wyjątkami, o czym później), ale jeśli czegoś nie jedliśmy nie powinno zostać wliczone w cenę. Najczęściej cena za chleb oliwki i masło to ok. 2.5 euro.

W międzyczasie otrzymamy kartę dań (ementa). Najczęściej podzielona jest ona na kilka części: – przystawki (entradas), zupy (sopas), ryby (peixe) , mięsa (carnes), desery (sobremesas ), które czasami są na osobnej karcie oraz napoje (bebidas).

Gdy kelner wróci spisać zamówienie zapyta się czy chcemy zupę. Zupy są bardzo popularne ale traktowane raczej jako element dania głównego niż osobne danie. Z reguły są bezmięsne w formie kremu z warzyw, latem zdarza się gaspacho . Wyjątek stanowy canja – rosół, może być z kury ale tez z królika, i sopa de peixe – zupa rybna. Z zupy możemy zrezygnować, nie zostanie wtedy doliczona na rachunku (znów z małym wyjątkiem). Nadszedł czas na danie główne, którego przyrządzenie może trochę potrwać. Aby skrócić czas oczekiwania można zamówić tkz. Prato do Dia czyli danie dnia. Najczęściej jest ich kilka i są one przygotowane wcześniej przez co nie trzeba na nie długo czekać. Bardzo często są też sporo tańsze niż w inne dni. Prato do Dia często są wymienione na początku karty albo jako osobna kartka i zmieniają się z dnia na dzień.

Na poruszenie zasługuje tez kwestia wielkości dań. Bardzo, bardzo ,bardzo często zdarza się ze jedno danie starczy spokojnie na dwie osoby. Bardzo często w karcie jest zaznaczona osobna cena za połowę porcji (meia dose) w takich wypadkach bez żadnego problemu można zamówić jedna porcję na dwie osoby. Jeśli w karcie nie ma ceny za połowę porcji należy zapytać się kelnera czy porcja jest duża i czy można zamówić tylko jedną. Bardzo często nie ma z tym problemu.

W międzyczasie kelner zaproponuje coś do picia. W Portugali do posiłków najczęściej podawana jest woda(agua), piwo(serveja) lub wino (vinho). Wina w Portugalii generalnie są wytrawne. Podział jest prosty i dość umowny – do mięsa czerwone w temperaturze pokojowej, do ryby białe lub zielone, bardzo zimne. Często można też dostać wino lekko gazowane z dystrybutora (vinho verde à pressão).

Po zakończeniu posiłku, kelner nie sprzątnie stołu dopóki sztućce nie zostaną położone razem na talerzu po prawej stronie. W międzyczasie przyniesie kartę deserów. Wybór jest także przeogromny i nie sposób wszystkiego opisać. Króluje arroz doce – ryż gotowany w mleku na słodko, pudim flan, salada de fruta – sałatka owocowa, musse de chocolate – mus czekoladowy i musse de manga – mus z mango – osobiście polecam!!

Na samym końcu kelner zaproponuje kawę. Kawa w Portugali jest typu expresso – bardzo mocna.

W końcu doszliśmy do rachunku. Teraz proszę zamknąć oczy, policzyć do dziesięciu… Otwieramy. I nie jest tak źle…. Nie chcę spekulować ale średnia cena za na dwie osoby to ok. 25 euro za wszystko – można taniej i oczywiście można dużo drożej. W zwykłych restauracjach nie ma obowiązku zostawiania napiwku, obsługa nie powinna być także wliczona w cenę. Z reguły można płacić kartą.

Wyjątkiem od powyższych reguł jest “Menu”. Wiele restauracji dla tubylców oferuje w porze lunchu (czasem także w porze kolacji) zestaw (lub kilka) za określoną cenę. Wygląda to tak, że podane jest nazwa głównego dania a w cenę wliczone jest wszystko, od przystawek, w tym wypadku najczęściej tylko chleb i oliwki, zupa, danie główne, cos do picia – często też niedrogie wino i lub kawa. Najczęściej nie ma dużego wyboru ale cena jest zachęcająca od ok. 6-7 euro za osobę.

Smacznego!

Cabo da Roca

2009-10-18T04:27:00.001-07:00

Cabo da Roca to najdalej wysunięty na zachód ląd w kontynentalnej Europie. Odwiedzając Lizbonę nie można zrezygnować z wycieczki do tego urokliwego miejsca. Rozciąga się stąd szeroki widok na ocean. Patrząc w niekończące się wody oceanu można zrozumieć ciekawość, którą czuł Vasco Da Gama gdy zdecydował się wyruszyć w poszukiwaniu nowego lądu.

Czasami mocno wieje….

Dlaczego warto odwiedzić Gerês.

2009-10-14T05:32:00.001-07:00

Parque Nacional da Peneda-Gerês to pełna nazwa parku narodowego na północnych krańcach Minho. Rozciąga się on nad górami Serra da Peneda, Serra Amarela i Serra do Gerês i obejmuje także części dolin kilku dużych rzek np. Lima i Homem.

Wyświetl większą mapę

Krajobraz parku jest zupełnie inny nić w pozostałych częściach kraju i przypomina bardziej tereny północnej Europy z bujną zieloną florą. Wszystko to dzięki bardziej deszczowej pogodzie, dużej ilości wilgoci i umiarkowanym temperaturą.

Na terenie parku znajduje się kilka dobrych kempingów, głównie niedaleko zalewów, gdzie można także uprawiać sporty wodne. Istnieje sporo szlaków do trekkingu, jednak w wiele miejsc można dojechać samochodem.

Dlaczego warto odwiedzić Geres? - Istnieje wiele powodów… można na przykład:

Wziąć udział w miejscowej imprezie…

Gdy w poszukiwaniu kempingu przejeżdżaliśmy przez niewielkie miasteczko São Bento trafiliśmy na taki widok:

Były to obchody São Bento da Porta Aberta - zaproszenie wiernych do pielgrzymowania do patrona miejscowego kościoła. Poza różnymi atrakcjami jak występy różnych zespołów i pokazy gry na kastanietach, główną atrakcją była rywalizacja dwóch orkiestr.

Tak naprawdę mało kto był w stanie od razu odpowiedzieć na pytanie z jakiej okazji to święto. Liczy się głównie dobra zabawa. Tutejsi ludzie uwielbiają obchodzić wspólne święta a w ich organizacji bierze udział cała społeczność. Rozmach jest przeogromny i czasami trudno uwierzyć, że ta miejscowość ma jedynie ok. tysiąca (może mniej…) mieszkańców. Sztucznych ogni na zakończenie dnia nie powstydziłaby się Lizbona.

Napić się wina z miseczki

Tradycyjnym napojem w Minho jest czerwone - zielone wino. Nazwa trochę zagmatwana ale już tłumaczę. Zielone wino to takie, które produkuje się z niedojrzałych winogron. Jeśli winogrono jest bordowe to otrzymujemy kolor wina czerwony i stąd taka nazwa.

Wino to jest bardzo mocne w smaku (i nie tylko) i bardzo orzeźwiające. Tradycyjnie pije się je z miseczek.

Zobaczyć krowę z taaakimi rogami.

Jest to autochtoniczny gatunek krowy barrosã. Podobno dają całkiem niezłe mleko. Można je spotkać dosłownie wszędzie. Innymi typowymi dla Gerês gatunkami są kozy bravia i kuce garrano.

Zobaczyć jak żyli ludzie 100 (i więcej ) lat temu

Między górami można znaleźć malutkie wioski całe zbudowane z granitu. Osady te zachowały swój pierwotny kształt przez pokolenia a obecnie objęte są ochroną. My odwiedziliśmy Bruffe i Cortinas.

Stałym punktem krajobrazu są tutaj słynne spichlerze espigueiros, które służyły do przechowywania kukurydzy oraz moinhos czyli młyny wodne, niestety w większości zniszczone.

Wykąpać się w wodospadzie

Dzień był tak upalny, że kąpiel w zimniej górskiej wodzie była niezwykle pociągającym pomysłem. Byli tacy co dali się skusić…

Wykąpać się w ruinach wioski

W latach 70-tych na rzece Homem został zbudowany duży zbiornik wodny, który zalał jedną z okolicznych wiosek – Vilarinho Das Furnas. Kiedy poziom wody nie jest wysoki wyłaniają się z niej kamienne ruiny wioski. Miejscowi i turyści lubią odwiedzać to miejsce ze względu na czystą wodę i możliwość plażowania. Po drodze można także zaliczyć kąpiel w niewielkim wodospadzie.

Generalnie Gerês to doskonale miejsce na wakacje. Poza kontaktem z przyrodą daje wiele możliwości aktywnego wypoczynku. W Vila do Gerês można także skorzystać z leczniczych gorących źródeł. Najlepiej wybrać się tam w czerwcu, lipcu bądź sierpniu kiedy jest niewiele deszczowych dni.

Góry gwiaździste - Serra da Estrela

2009-10-13T06:00:00.001-07:00

Serra da Estrela czyli Góry Gwiaździste to najwyższe pasmo górskie w kontynentalnej Portugali. Z pozoru zimne i niedostępne, jednak na najwyższy szczyt – Torre (1993 m n.p.m.) można dojechać asfaltową drogą w całkiem niezłym stanie. Dróg przez góry jest więcej. Miały ułatwić komunikację między znajdującymi się u ich podnóża miastami Covilha , Seia, Manteigas, Guarda i Gouveia .

Wyświetl większą mapę

W górach mają swoje źródła dwie największe rzeki które maja początek i koniec w Portugali: Mondego i Zêzere.

Góry Gwiaździste są dość skaliste, zbudowane z granitu i w związku z tym nie oferują nadmiaru rozrywek. Poza głównymi drogami nie ma zbyt wielu szlaków turystycznych – kilka rozpoczyna się w Manteigas . W zimie przez kilka tygodni na szczytach zalega śnieg i można skorzystać z toru narciarskiego na Torre.

Niedaleko szczytu Torre znajduje się małe sanktuarium. W niewielkiej niszy wyrąbanej w czarnych skałach stoi figura Nossa Senhora da Boa Estrela.

Brak rozrywek na pewno wynagradzają zapierające dech w piersiach widoki. Zwłaszcza jeśli nad górami przepływają chmury. Gra świateł jest wtedy niesamowita a wijące się między szczytami chmury przybierają bajkowe kształty

Z górami wiążą się jeszcze dwie rzeczy: długo dojrzewający ser owczy o mocnym smaku – Queijo Serra da Estrela oraz autochtoniczna rasa psa pasterskiego Cão da Serra da Estrela.

Prehistoria ukryta między górami - Parque Arqueológico do Vale do Côa

2009-09-01T04:21:00.001-07:00

W dolinie rzeki Côa, wijącej się między górami, można odnaleźć największy otwarty zbiór prehistorycznych rytów naskalnych na świecie. Park rozciąga się na długości ok. 17 km i obejmuje ok. tysiąca grawerów, jednak miejscowi mówią, że można je także znaleźć poza parkiem, wzdłuż całej rzeki.

Historia znaleziska jest dość kontrowersyjna. Ryty były znane miejscowej ludności od bardzo dawna jednak z nikt nie zdawał sobie sprawy z ich wartości. Dopiero w latach 90-tych poprzedniego wieku zainteresowali się nimi archeolodzy . Ponieważ nie zachowały się ślady farby datowanie węglem było niemożliwe. Mimo to ocenia się, że ryty powstały w okresie paleolitu i neolitu.

W tym samych czasie rozpoczęto planowaną od dawna budowę tamy na rzece Côa. Woda miała zalać większość znaleziska, co spowodowało protesty miejscowej ludności i archeologów. Z drugiej strony eksperci z UNESCO tacy jak Jean Clottes twierdzili, że może to pomóc zakonserwować znalezisko. Budowa tamy została jednak wstrzymana a w miejscu gdzie znajdują się najlepiej zachowane grawerowana utworzono park z możliwością ich zwiedzania. W 1998 roku park został wpisany na listę USENCO.

Park można zwiedzać tylko z przewodnikiem z PAVC – organizacji opiekującej się grawerami. Przewodnicy mają swoją siedzibę w Vila Nova de Foz Coa i stąd zawożą ludzi dżipami do parku. Aby się z nimi umówić, można udać się do siedziby lub zapytać w restauracjach.

Wyświetl większą mapę

Inne ciekawe stanowisko znajduje się w Quinta da Barca. Można się tam dostać z Castelo Melhor lub Almendry.

Wyświetl większą mapę

Chociaż same ryty są dość niepozorne i czasami trzeba wykazać się sporą dozą wyobraźni aby dojrzeć co przedstawiają to sama świadomość, że zostały wyryte ok. 18 tysiące lat temu przyprawia od dreszcze.

Almeida zdobyta!

2009-08-30T10:25:00.001-07:00

Wczoraj ok. godziny 22.00 armia Napoleona (jak co roku) wkroczyła do Almeidy.

Dzielne wojska portugalskie natychmiast przystąpiły do kontrataku. Rozgorzała bitwa.

Tłumy gapiów zgromadziły się na murach obronnych aby oglądać walkę. Zagrzmiały armaty.

Chwilami dochodziło do walki wręcz.

Pomimo waleczności portugalskich żołnierzy wojska wroga zyskiwały przewagę.

Miejscowa ludność zaczęła uciekać.

Niestety bitwa zakończyła się przegraną. Almeida została opanowana przez wojska Napoleona.

Po ciężkiej bitwie przyszedł czas na świętowanie przegranej. Zagrała muzyka, ludzie zaczęli tańczyć. Sangria i piwo lało się strumieniami a cały wieczór podsumował pokaz sztucznych ogni…

Normalnie bitwa powinna zakończyć się wysadzeniem zamku, jednak w tym roku zamek został wysadzony dzisiaj rano… Po tak długiej nocy nie była to przyjemna pobudka.

Myslovitz

2009-08-28T02:45:00.001-07:00

Wczoraj wieczorem spotkało mnie bardzo pozytywne zaskoczenie. Otóż ostatnim hitem w miejscowej radiostacji (Urbana.fm Castelo Branco) jest „Sound of solitude” grupy Myslovitz.

Miło jest czasami usłyszeć znajome dźwięki ….

Pomysł na pamiątkę z Portugali.

2009-08-24T03:43:00.001-07:00

Jeśli ktoś szuka ciekawej pamiątki z Portugali to mogę podsunąć pewien pomysł. W każdy wtorek i sobotę w Lizbonie, w dzielnicy São Vicente de Fora, na ulicy Campo de Santa Clara, organizowana jest tzw. Feira da Ladra czyli wielki pchli targ.

Wyświetl większą mapę

Tradycja pchlich targów w Lizbonie sięga XII wieku a nazwa „Feira da Ladra” pojawiła się po raz pierwszy w XVII w.. Portugalczycy lubią żartować, że pochodzenie części z sprzedawanych tam rzeczy wyjaśnia nazwa targu – ladra znaczy złodziejka.

Można tam dostać np. oryginalne, stare azulejos (ze ściany jakiegoś budynku), autentyczne, stare widokówki, kubki lub popielniczki z logami portugalskich klubów sportowych, winylowe (i nie tylko) płyty z muzyką (także fado), ręcznie robioną biżuterię i inne rękodzieła najczęściej z Afryki, ubrania w stylu ento, stare książki i generalnie wszystko z „drugiego obrotu”.

Oczywiście bardzo trudno jest kupić to co się akurat zamierzało… Ja chciałam metalowy dzbanek na oliwę a wróciłam z kolczykami, ale tak to już jest na pchlich targach….

Smażone krewetki.

2009-08-09T09:10:00.001-07:00

Krewetki cieszą się bardzo dużą popularnością w Portugali - mrożone można kupić w każdym sklepie spożywczym. Większość tradycyjnych restauracji posiada w karcie przynajmniej jedno danie z krewetkami a tzw. marisqueiry generalnie specjalizują się w przyrządzaniu najróżniejszych owoców morza. W związku z tym, że też jestem ich wielką fanką, zaczęłam zbierać różne przepisy. Oto jeden z ostatnio wypróbowanych.

Składniki na danie dla mniej-więcej 4 osób:

1,5 kg. mrożonych krewetek w rozmiarze 30/40
1-2 główki czosnku
ok. połowy butelki oleju słonecznikowego (w zależności od naczynia, gdyż krewetki smaży się na głębokim oleju)
sól, piri-piri (lub inna ostra papryczka)
jedna cytryna

Krewetki zalewamy zimną wodą i czekamy aż się rozmrożą. Następnie solimy je i dodajemy trochę piri-piri. Rozmrożone wyglądają mniej-więcej tak:

Rozgrzewamy dużo oleju na głębokiej patelni lub w garnku. Do rozgrzanego oleju dodajemy pokrojony na grube kawałki czosnek – należy uważać aby się za bardzo nie wysmażył. (Oleju powinno być tyle aby krewetki były całkowicie zanurzone w ten sam sposób w jaki robimy frytki. Można podzielić je na porcje i smażyć na kilka razy.) Krewetki należy smażyć dopóki nie zrobią się czerwone – ok. 2-3 minut.

Do pozostałego, po zakończeni smażenia, oleju dodajemy sok z jednej cytryny i tak powstały sos trzymamy na ogniu jeszcze przez 2-3 minuty.

Podajemy na talerzu lub w misce lekko polane sosem.

Obiad z widokiem na Lizbonę.

2009-07-30T02:37:00.001-07:00

Zadziwiające jest jak trudno w Lizbonie skosztować dobrego, tradycyjnego jedzenia. Jest kilka restauracji w Belem i całkiem sporo w nie-turystycznych dzielnicach Lizbony ale są najczęściej dość drogie, albo znane tylko tubylcom.

Jednak już 15 minut drogi od Belem zaczyna się raj dla smakoszy - całe pasmo restauracji docenianych głownie przez miejscowych rybaków – Trafaria.

Wyświetl większą mapę

Żeby się tam dostać wystarczy wsiąść na łódkę transportu miejskiego na przystani w Belem i po 15 minutach wysiadamy w Trafarii. Restauracje ciągną się od przystani wzdłuż brzegu aż do silosów. Spróbować można wielu tradycyjnych dań rybnych i mięsnych oraz wieeeelu gatunków win. Wszystko elegancko podane, a dodatkowym atutem jest to, że większość restauracji ma także stoliki na zewnątrz. A taki widok nawet przy pochmurnym dniu dodaje jeszcze więcej smaku każdej potrawie.

Sałatka z grillowanej papryki.

2009-07-29T02:06:00.001-07:00

Dzisiaj będzie przepis na pyszną i prostą w wykonaniu sałatkę. Proporcje są dość dowolne a podstawowy składnik to papryka. Dla wygodny warto użyć takiej, która kształtem najbardziej przypomina wielościan a jej „ścianki” są najbardziej płaskie. Paprykę myjemy i bardzo dokładnie suszymy a następnie kładziemy na suchej patelni (może być zwykła, ale wygodniej użyć grillowej). Nie dolewamy ani wody ani żadnego tłuszczu. Paprykę co jakiś czas należy obrócić na inny bok i tak do póki będzie mniej-więcej czarna jak na zdjęciu poniżej.

Gdy papryka jest gotowa zdejmujemy ją z patelni do zimnej wody i ściągamy osmoloną skórkę najdokładniej jak się da. (Z reguły udaje się ją ściągnąć z całej papryki). Następnie oczyszczamy wnętrze i kroimy w paski.

Do sałatki można dodać pomidora i cebulę. Można też dodać trochę sałaty. Całkiem nieźle smakuje też z „polskim”, konserwowym ogórkiem. Całość doprawiamy szczyptą soli i pieprzu, octem winnym i oliwą z oliwek. Sałatka świetnie pasuje do grillowanej ryby.

Smacznego.

Magiczna górka koło Ródão.

2009-07-28T08:01:00.001-07:00

Są takie miejsca na świecie gdzie dzieją się rzeczy na pierwszy rzut oka dziwne. Niedaleko Ródão istnieje jedna z takich górek gdzie grawitacja działa nieco wbrew naszym oczekiwaniom i przedmioty toczą się pod górę.

Wyświetl większą mapę

Sprawdziliśmy na samochodzie.

Ciekawe jest to, ze wszyscy z nas odczuli także to, że zdecydowanie łatwiej szło się pod górkę niż z niej schodziło.

Nie znam wytłumaczenia tego zjawiska, słyszałam że jest to pewien rodzaj złudzenia optycznego, polegającego na tym, że w bardzo górzystym terenie ciężko nam odróżnić nachylenia. Nie przekonuje mnie to… Być może jakiś związek z tym zjawiskiem mają występujące tutaj złoża metali.

Jeśli ktoś ma ochotę się tam wybrać to przy okazji, przejeżdżając przez most w Vila Velha de Ródão można podziwiać widok na Portas do Ródão.

Almeida

2009-07-17T02:59:00.000-07:00

Dzisiaj chciałabym napisać kilka słów o miejscu, z którego pochodzi bardzo bliska mi osoba. Miasteczko położone jest w środkowo – wschodniej części Portugali i nazywane jest „Gwiazdą Regionu Wewnętrznego”. Dlaczego? Zobacz mapkę poniżej…

Almeida leży na wysokości 760 m. n.p.m. czemu zawdzięcza swój nieco chłodniejszy klimat i chodź dzisiaj jest naprawdę gorąco zimą temperatura potrafi spaść nawet do kilku stopni poniżej zera.

Almeida i sąsiadujące z nią wioski została włączona do Portugali na mocy porozumienia z Alcanices podpisanego 12 września 1297 r.. Czasy świetności Almeidy rozpoczynają się wraz z odzyskaniem przez Portugalię niepodległości w 1640 roku. Przestarzała średniowieczna twierdza zostaje zmodernizowana i przystosowana do nowoczesnych armat. Nowa forteca zostaje zaopatrzona w sześć bastionów z wieżami wartowniczymi i jest otoczona dookoła fosą. W 1695 roku zostają także rozpoczęte prace nad odnowieniem 15-to wiecznego zamku, który służy potem głownie jako skład amunicji.

W 1810 roku, podczas trzeciej inwazji francuskiej zamek zostaje wysadzony w powietrze przez wojska Napoleona. Po budowli pozostają tylko fundamenty a kamienie, z których została zbudowana ludzie znajdują nawet na oddalonych o 5 km okolicznych farmach.

Obecnie fortyfikacje w Almeidzie nie pełnią już żadnych militarnych funkcji stanowią jednak dobry przykład dawnej architektury militarnej. Szkoda trochę, że nie ma już zamku. W bastionach trwają pracę nad rekonstrukcją i część już jest dostępna dla turystów.

Każdego roku we wrześniu jest rekonstruowana bitwa z 1810 a wieczorem organizowana wielka uliczna impreza. W Almeidzie można też dobrze i niedrogo zjeść (głównie tradycyjne, domowe potrawy) oraz spróbować domowej, tradycyjnie przygotowanej Ginjinhi - rodzaju wiśniówki (Rua da Girotta).

Pierwsze ślimaki w tym roku.

2009-07-14T03:28:00.000-07:00

Jestem z powrotem w Portugali. Po generalnym ogarnięciu się przyszła pora na świętowanie. A najlepsza przystawka do piwka to oczywiście ślimaki.

Kiedyś usłyszałam, że tylko „prawdziwi” Portugalczycy jedzą ślimaki, ale „prawdziwa” Polka też potrafi (i nawet lubi). Fakt, nie było tak łatwo się przełamać. Polecam sposób „na czekoladę”: w końcu mamy czekoladki w kształcie muszelek i wcale nie znaczy to, że to są ślimaki, więc te muszelki (w prawdzie są ślimakami) ale ja nie muszę o tym myśleć. I jest OK.

Polecam fanom owoców morza. Na pewno będą smakować. Nie będę ściemniać, że ich mięso przypomina kurczaka… mi bardziej przypomina grzybki –wszystko zależy jak są doprawione. I najlepiej je zamówić w sprawdzonym i polecanym miejscu, gdyż ich smak i jakość zależy od sposobu przyrządzania.

Bacalhau à brás

2009-07-02T05:48:00.001-07:00

Portugalczycy uwielbiają ryby i mają tysiące sposobów na ich przygotowanie. Najpopularniejszą i chyba najbardziej lubianą rybą (obok sardynek) jest dorsz. Co prawda, dorsz raczej nie występuje w wodach oceanu w pobliżu Portugali dlatego Portugalczycy importują go najczęściej z Norwegii. Aby zachować na długo przydatność do spożycia został opracowany specjalny sposób konserwowania i przechowywania ryby tkz. stockfish. Polega na suszeniu wypatroszonej ryby na zimnym powietrzu i konserwowania solą. Dzięki temu mięso nabiera charakterystycznego smaku.

Jedną z pierwszych potraw z dorsza jaką jadłam był Bacalhau à brás i pomimo tego, że wcześniej średnio lubiłam ryby, po tej potrawie zaczęłam się przekonywać do portugalskiej kuchni. Przepis nie jest skomplikowany.

Bacalhau à brás - porcja na 2-3 osoby.

20-30 dag suszonego dorsza (można zastąpić filetem)
2-3 duże ziemniaki
3-4 jajka
trochę salsy – czyli natki pietruszki, suszonej lub świeżej
kilka łyżek oliwy z oliwek
kilka ciemnych oliwek
trochę czosnku
sól i pieprz

Suszonego dorsza powinno się zacząć namaczać jeden dzień wcześniej. Dobrze też zmieniać wodę, aby wypłukać z niego jak najwięcej soli. Tak przygotowane mięso dzielimy na małe kawałki. Ziemniaki obieramy i kroimy w cienkie paseczki (zdecydowanie cieńsze niż frytki). Następnie rozgrzewamy oliwę z oliwek na patelni i kładziemy na to ziemniaczane paseczki z czosnkiem. Wszystko musimy trochę podsmażyć i na koniec poddusić aż ziemniaki zaczną się robić miękkie. Teraz dodajemy kawałki dorsza i salsę / pietruszkę oraz doprawiamy solą i pieprzem. To wszystko powinno się razem dusić ok. 5 minut. Na koniec wbijamy jajko. Dobrze jest je najpierw wbić do miseczki i wymieszać i dopiero wylać na patelnię. Teraz wszystko mieszamy aż jajko się zsiądzie. Pod koniec wrzucamy kilka czarnych, odsączonych z zalewy, oliwek.

Smacznego.

http://www.flickr.com/photos/jlastras/ / CC BY 2.0

(Na razie nie mam własnego zdjęcia, ale przy najbliższe okazji to nadrobię)

Dzień św. Antoniego

2009-06-14T15:36:00.000-07:00

Większość turystów (i nie turystów) podróżujących do Portugali przybywa najpierw do Lizbony. I to nie tylko za sprawą lotniska. Dla mnie był to punkt docelowy i ponieważ miałam w niej spędzić kilka miesięcy starałam się dobrze do tej wizyty przygotować.

Większość opinii, które słyszałam o Lizbonie, była taka, że Lizbona nie jest piękna ale potrafi urzec. I faktycznie są piękne miejsca i takie bardziej zaniedbane i nie wszędzie jest czysto i idealnie. Mimo to Lizbona ma w sobie coś takiego, że ludzie czują się tam po prostu dobrze. I to przyciąga i sprawia, że większość chce tam wracać.

Zwłaszcza czerwiec jest w Lizbonie dobrym miesiącem na odwiedziny. Pogoda jest słoneczna i ciepła ale jeszcze nie ma męczących upałów a przy okazji można wziąć u dział obchodach trzech świąt Lizbony: Festas dos Santos Populares – poświęconym trzem świętym: Antoniemu (12-13.06), Janowi (23-24.06), Piotrowi (28-29.06).

Najważniejsze jest święto św. Antoniego z Padwy, który jest uważany za patrona Lizbony, obchodzone już za czasów królów. Niestety w tym roku nie było mnie w Lizbonie w tych dniach – ale jest dobra okazja żeby powspominać jak to było w rok temu...

Dla większości mieszkańców te dwa dni są wolne od pracy. Ulice na starówce są udekorowane lampionami, w każdej szczelinie rozłożone są stragany z grillowanymi sardynkami i winem lub piwem. Ulice są pełne ludzi a ze straganów i restauracji razem ze sporą ilością dymu unoszą się dżwięki fado lub pimby (podobnego do naszego disco polo…). Sporo jest także artystów występujących na ulicach.

Głównym punktem jest przemarsz kolorowych parad Marchas Populares z różnych dzielnic Lizbony np. Bairro Alto, Alfama, Graça, Bica, Madragoa, Mouraria, Alcântara. Wszystkie spotykają się na Marquês de Pombal i następnie paradują wspólnie całą Avenida da Liberdade taż do Restauradores.

Tradycja nakazuje zjeść talerz sardynek, które o tej porze roku są najsmaczniejsze najlepiej palcami. Aby pozbyć się rybnego zapachu należy zbliżyć ręce do kwiatka Manjerico. Jego mocny zielny aromat skutecznie likwiduje przykry zapach jednak nie wolno dotykać roślinki. Podobno wtedy usycha. Kwiatek ma jeszcze jedną funkcje. W jego listkach schowana mała flaga na której zapisana jest sentencja, która jest tego dni swego rodzaju wyrocznią.

Po kolacji wszyscy udają się w kierunku zamku św. Jerzego, który jest … zamknięty. Nikt nie był w stanie mi tego wytłumaczyć, ale faktycznie tłum ludzi podąża właśnie w tym kierunku.

Po drodze mijamy katedrę św. Antoniego oraz jego posąg. Istnieje pewien przesąd, który mówi, ze jeśli w tą noc uda się dorzuć monetę na otwartą książkę, którą trzyma w ręce jeszcze tego samego roku znajdzie się przyszłego męża lub żonę.

Obchody trwają do rana a z czasem ludzie ośmieleni nieco alkoholem zaczynają tańczyć na ulicach. Atmosfera jest niesamowita i właśnie w takich chwilach widać jak Portugalczycy potrafią cieszyć się życiem!

A Canção do Mar

2009-06-13T06:41:00.000-07:00

Półtora roku temu pierwszy raz znalazłam się w miejscu, które mogłoby się stać moim drugim domem. W kraju gościnnych i życzliwych ludzi, dobrego jedzenia i wina, pięknych, choć nie odkrytych przez turystów krajobrazów i fado. I chodź życie różnie się potoczyło zdecydowałam się zerwać ze wszystkim i tam wrócić. I spróbować zostać na dłużej…
Tytuł tego bloga to tłumaczenie tytułu jednej z pieśni fado wykonywanej początkowo przez Amalię. Ja jednak bardziej lubię aranżację (i słowa) Dulce Pontes.

Ponieważ wiele osób szuka słów i tłumaczenia tej piosenki, umieszczam poniżej to co udało mi się przetłumaczyć.

Canção Do Mar

Fui bailar no meu batel
Além do mar cruel
E o mar bramindo
Diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar tão lindo

Vem saber se o mar terá razão
Vem cá ver bailar meu coração

Se eu bailar no meu batel
Não vou ao mar cruel
E nem lhe digo aonde eu fui cantar
Sorrir, bailar, viver, sonhar contigo

Pieśń morza

Popłynęłam zatańczyć moją łodzią
W okrutne morze
A morze grzmi,
Że przyszłam skraść
Niezrównany błysk
Twojego spojrzenia

Przybądź tu sprawdzić, czy morze nie kłamie
Przybądź tu zobaczyć jak tańczy moje serce

Jeśli zatańczę moją łodzią
Nie popłynę w okrutne morze
I nie powiem mu, gdzie poszłam zaśpiewać
Śmiać się, tańczyć, żyć i marzyć o tobie.

Trochę surrealistycznie wyszło, ale tak chyba miało być.